هاشمی رفسنجانی بعد از گذشت ۱۷ سال از پایان جنگ، نامه آيت‌الله خمینی برای پایان بخشیدن به جنگ را منتشر کرد. تحلیل‌های زیادی در مورد دلایل این کار هاشمی وجود دارد که بنا ندارم به آنها بپردازم، فقط این را می‌گویم که هاشمی هیچ زمانی به اندازه امروز رويارویی با نظامیان را ضروری ندیده و هیچ وقت تا این اندازه زخم خورده نبوده . 

آنچه می‌خواهم مورد توجه قرار دهم متن این نامه است. بعد از ۱۷ سال که همیشه ایران پیروز جنگ معرفی شده  و سعی شده به خانواده‌های شهدا قبولانده شود خون فرزندانشون بیهوده ریخته نشده، حالا یک دفعه فاش می‌شود كه آيت‌الله خمینی در چه شرایط سختی مجبور شده قطعنامه را بپذیرد، شرایطی که تا سالها  حتی امکان  پیروزی در یک عملیات وجود نداشته. جام زهر نوشيده شد چون دیگه تسلیحات نظامی نداشتیم و کشور از نظر اقتصادی نمی‌توانست به جنگ ادامه دهد؛ مسخرست ولی واقیعت داره، دلیل تمام شدن جنگ این نبود که از قربانی شدن  بهترين فرزندان ايران جلوگیری شود جواناني كه امروز بايد با چراغ گرد شهر بگرديم تا شايد شبيه‌اشان را بيابيم. چقدر دردناك است آن  قسمت از این نامه كه آيت الله  گفته خداوندا، ما فرزندان اسلام و انقلابمان را براي رضاي تو قرباني كرديم.چقدر راحت از خدا خرج ميكنند بي آنكه بخواهند به اين مردم توضيح دهند چرا بايد 8سال جنگ با همه فجايع آن را تحمل مي كردند و فرزندانشان را به پاي آن قرباني كنند  چرا نسل هاي بعد مجبورند تبعات جنگ را بپذيرند ،چرا ... ؟

دیشب با یکی از کسانی که در جنگ حضور داشته و موافق ادامه جنگ هم بوده صحبت می‌کردم می‌گفت با بررسی دلایل طولانی شدن جنگ موافقم اما با افشای جزییات آن موافق نیستم  چون اگر مردم بفهمند فرزندانشان چه آسان و با چه وضعی پرپر شده‌اند، دچار مشکلات روحی زیادی می شوند .

 جنگ ادامه پیدا کرد و طولانی شد چون نظامیان حاضر نبودند موقعیت ممتازی را که بخاطر جنگ بدست آورده بودند از دست بدهند و آيت الله خمینی هم توجیهات نظامیان برای ادامه جنگ را می پذیرفت. به هرحال نظامیان ديگر برای اینکه مملکت را قبضه کنند نیاز به توجیه کسی ندارند.  

نه بخاطر آفتاب
نه بخاطر حماسه
به خاطر سایه بام کوچکش
به خاطر ترانه ای کوچک تر از دست های تو
نه بخاطر دریا
به خاطر یک برگ
به خاطر یک قطره
روشن تر از چشمهای تو
نه بخاطر دیوارها
بخاطر یک چپر
نه بخاطر همه انسانها
بخاطر نوزاد دشمنش شاید
نه بخاطر دنیا
به خاطر خانه تو
به خاطر یقین کوچکت
که انسان دنیائیست

بخاطر آرزوی یک لحظه من که پیش تو باشم
بخاطر دستهای کوچکت در دستهای بزرگ من
و لبهای بزرگ من بر گونه های بی گناه تو
بخاطر پرستويی در باد، هنگامی که تو هلهله میکنی
بخاطر شبنمی بر برگ
هنگامی که تو خفته ای
بخاطر یک لبخند
هنگامی که مرا در کنار خود ببینی
بخاطر یک سرود
بخاطر یک قصه در سردترین شبها،
تاریک ترین شبها
بخاطر عروسک های تو
نه بخاطر انسان های بزرگ
بخاطر سنگ فرشی که مرا به تو می رساند
نه بخاطر شاهراه های دوردست
بخاطر ناودان، هنگامی که می بارد
بخاطر کندوها و زنبورهای کوچک
بخاطر جار بلند ابر در آسمان بزرگ
بخاطر تو
بخاطر هر چیز کوچک و هر چیز پاک به خاک افتادند

به یاد آر
عموهایت را می گویم،
از مرتضی سخن می گویم

نوشته شده توسط پرستو سرمدی در یکشنبه نهم مهر 1385 |