شاید اگر پیش از این تحلیلگران اجتماعی را مورد پرسش قرار می‌دادیم، کمتر کسی از آنها می‌توانست این احتمال را بپذیرد که حرکت زنان ایران به مثابه یک جنبش اجتماعی بتواند در تابستان سال 87 به یکی از نادرترین پیروزی‌های خود از زمان شکل‌گیری دست یابد. اتفاقی که هم‌اکنون رنگ واقعیت به خود گرفته و لایحه حمایت از خانواده تنها توانسته با حذف مواد مورد اعتراض زنان به تصویب برسد. فعالان جنبش زنان از تابستان سال گذشته اعتراضات خود را نسبت به این لایحه آغاز کردند، آنها به خصوص نسبت به مواد 23 و 25 لایحه اعتراض داشتند، براساس ماده 23، مرد می‌توانست بدون کسب اجازه از همسر اول خود، در صورتی که به دادگاه ثابت می‌کرد تمکن مالی دارد و تعهد می‌داد بین همسرانش عدالت را اجرا کند، همسر(ان) دیگر اختیار کند. ماده 25 لایحه نیز پیش‌بینی کرده بود که در هنگام ثبت ازدواج، چنانچه مهریه زن از میزان متعارفی که توسط وزارت دارایی مشخص می‌شود بیشتر باشد، مالیات دریافت شود، زنان در اعتراض به این لایحه اقدامات متعددی انجام دادند از برگزاری نشست‌های اعتراض‌آمیز تا چاپ کارت‌های نه به لایحه و ارسال آنها برای نمایندگان مجلس، به این ترتیب لایحه از دستور کار مجلس هفتم خارج شد. بسیاری این امر را ناشی از محافظه‌کاری سیاسی نمایندگانی دانستند که باید خود را برای انتخابات آماده می‌کردند و نمی‌خواستند هزینه حمایت از چندهمسری را بپردازند. اما با شکل‌گیری مجلس هشتم لایحه حمایت از خانواده بار دیگر در دستور کار قرار گرفت و کلیات آن در کمیسیون قضایی مجلس به تصویب رسید. بدین‌ترتیب ائتلافی فراگیر در جنبش زنان شکل گرفت که از چند نظر بی‌نظیر می‌نمود. اول اینکه این ائتلاف کاملا فراایدئولوژیک بود یعنی تمامی زنان فعال صرف‌نظر از دیدگاه‌های سیاسی‌شان در آن حضور داشتند از زنان حزب راستگرای جامعه زینب تا فعالان سکولار جنبش زنان. برخی از آنها به‌طور مشخص سایتی را با عنوان ائتلاف علیه لایحه حمایت خانواده تشکیل دادند و برای اولین‌بار کار ائتلافی در این حجم را تجربه کردند، که در میان آنها نمایندگان روزنامه‌ها، سایت‌ها و سایر رسانه‌ها، اعضای گروه میدان زنان، کانون زنان ایرانی، کمپین یک میلیون امضا برای رفع قوانین تبعیض‌آمیز، مجمع زنان اصلاح‌طلب، گروه مادران صلح، گروه مدرسه فمینیستی و کمیسیون زنان تحکیم حضور داشتند. این ائتلاف توانست علاوه بر جمع‌آوری 3000 امضا برای فراخوان خود، روی بروشوری به توافق برسد که در آن ضمن توضیح مهم‌ترین مشکلات لایحه حمایت خانواده، از مردم خواسته شده بود در اعتراض به لایحه به نمایندگان مجلس نامه بنویسند یا ای‌میل بفرستند. همچنین تلفن نمایندگان عضو کمیسیون حقوقی مجلس در بروشور منتشر شده بود تا مردم با آنها تماس بگیرند. در کنار این حرکت زنان اصولگرا بودند که نامه‌هایی را به نمایندگان نوشتند و دغدغه‌های خود را با آنها در میان گذاشتند. دومین ویژگی حرکت زنان در اعتراض به این لایحه خودجوش بودن آن بود به‌طوری که طیف‌های مختلف زنان بدون آنکه با هم هماهنگی کرده باشند ایرادات مشابهی را مطرح می‌کردند به‌طوری که انتقاداتی که در معدود برنامه‌های آزاد تلویزیونی نسبت به لایحه مطرح می‌شد تقریبا مشابه انتقاداتی بود که در برخی سایت‌های زنان نوشته می‌شد یا از سوی زنان غیرکارشناس بیان می‌شد. به عنوان مثال می‌توان به نامه یک زن خانه‌دار اشاره کرد که همه حرف‌هایی که زنان جنبش زنان تلاش می‌کردند به مسوولان بزنند را بسیار دلنشین‌تر بیان کرده، در نامه شهربانو تقی‌خانی به نمایندگان آمده است:

 لینک مطلب در روزنامه کارگزاران 

نوشته شده توسط پرستو سرمدی در دوشنبه هشتم مهر 1387 |